Ілля і Каця* разам каля 5 гадоў. Родам яны з Беларусі, але апошнім часам жывуць у Польшчы. Амаль год таму яны распісаліся анлайн у амерыканскай мармонскай царкве. CityDog.io даведаўся ў іх, як гэта працуе і што адчуваеш, калі тваё вяселле праходзіць у Zoom.
– Калі мы вырашылі распісацца, адразу стала зразумела, што ў Польшчы зрабіць гэта будзе складана. Як мінімум таму, што ў нас не было патрэбных даведак, а прыехаць у Беларусь і ўзяць іх мы не маглі з меркаванняў бяспекі.
У такім выпадку застаецца распісвацца толькі праз суд, а гэта доўга. Мы тады якраз заканчвалі вучобу і збіраліся пераязджаць у Кракаў, таму не хацелі ўвязвацца ў працэс, які можа зацягнуцца ці абнуліцца з-за пераезду. Таму пачалі шукаць альтэрнатывы. Разглядалі роспіс у Грузіі і Даніі, але ў выніку спыніліся на анлайн-рэгістрацыі праз амерыканскую царкву – гэты спосаб нам параілі ў чатах, так да нас ужо рабілі многія беларусы.
Бацькі на рашэнне распісацца анлайн адрэагавалі хутчэй пазітыўна. Спачатку, канешне, задавалі пытанні: як гэта працуе, дзе будуць подпісы, але ў выніку прынялі гэты фармат і парадаваліся за нас. Яны ўсё роўна не змаглі б прыехаць на наша вяселле, таму для іх было зручна, што яны змогуць убачыць цырымонію ў прамым эфіры.
.jpg)
Ілюстрацыйнае фота: Jeremy Wong Weddings, Unsplash.com.
Рэгістрацыя: патрэбныя толькі пашпартныя даныя
– Працэс праходзіць праз штат Юта, бо там дазволены анлайн-рэгістрацыі, а цырымонію праводзяць прадстаўнікі мармонскай царквы. Пры гэтым з дакументаў патрэбныя толькі пашпартныя даныя.
Самая складаная частка – рэгістрацыя на сайце. Трэба запоўніць анкету, загрузіць даныя і прайсці некалькі пацвярджэнняў. Напрыклад, запісаць відэа, дзе ты кажаш, што ўступаеш у шлюб па ўласным жаданні, і пацвердзіць, што ў цябе няма іншага шлюбу. Мы займаліся гэтым прыкладна за тыдзень да самой цырымоніі.
Рэгістрацыя праходзіць у Zoom: у патрэбны час па спасылцы падключаюцца ўсе ўдзельнікі. Вядучая ў нас сядзела ў сябе дома, паставіўшы на фон віртуальны камін. Яна чытае тэкст на англійскай і задае пытанні. На ўсё сыходзіць каля 10–15 хвілін: вы спачатку чакаеце, пакуль усё зачытаюць, потым адказваеце «так».
Нічога падпісваць не трэба, згода пацвярджаецца вусна. Сам сертыфікат афармляюць са свайго боку, імёны ўпісваюцца ў электронным выглядзе. Пасля цырымоніі нам даслалі запіс – спасылкай на YouTube.
Пасля гэтага можна ўключыць мікрафон і сказаць некалькі слоў маладым. У нас амаль ніхто не выступаў, бо бацькі не гаварылі па-англійску.
Пра тое, як выглядала цырымонія і якія былі адчуванні: «Зрабілі імправізаваную фотазону ў парку з квітнеючай сакурай»
– Мы разумелі, што маглі распісацца і дома, але хацелася, каб гэты дзень выглядаў асабліва. Лакацыю загадзя не рыхтавалі, усё атрымалася выпадкова. За дзень да роспісу мы гулялі па парку і ўбачылі квітнеючую сакуру: вялікае ружовае дрэва, вельмі прыгожае. Вакол ішоў рамонт, усё было перакапана і агароджана, але само дрэва выглядала ідэальна.
Сакура квітнее нядоўга, і мы вырашылі правесці цырымонію менавіта там. Прыйшлі з ноўтбукам, падключыліся да Zoom і сталі пад дрэвам. Загадзя запрасілі сяброў: прыехала прыкладна 10 чалавек з іншых гарадоў, якія былі з намі ў момант цырымоніі.
Мы разумелі, што фармат незвычайны, але ўспрымалі яго як базавую частку свайго жыцця. У эміграцыі ў нейкі момант прывыкаеш да думкі, што «стандартна» ў цябе ўжо нічога не будзе, і анлайн-вяселле ўспрымаецца нармальна. Хваляванне з’явілася ўжо ў момант, калі пачалася сама цырымонія.
І мы, і госці былі прыгожа апрануты, таму на фоне сакуры ўсё выглядала як паўнавартасная вясельная здымка, хоць вакол заставалася будоўля. Было смешна назіраць, як людзі ў парку спыняліся і глядзелі на нас, нехта нават здымаў на тэлефон. Гэта выглядала крыху дзіўна з боку, але ў выніку атрымалася выдатна, і нам сапраўды ўсё запомнілася.
Пасля роспісу мы засталіся з гасцямі. Спачатку схадзілі на бранч, потым пагулялі ў більярд, а ўвечары паехалі ў рэстаран. Там быў накрыты стол, асобнае меню, торт і закускі – паўнавартаснае святкаванне з сябрамі.
Пытанне пра «сапраўднае вяселле» ў нас уздымалася, але шкадавання пра тое, як усё прайшло, няма. Цяпер нават складана ўявіць, як гэта выглядала б у фармаце вялікага класічнага вяселля з сотнямі гасцей.
Вось так выглядала зона, дзе ладзілі цырымонію. Фота: з асабістага архіва герояў.
Пра кошт: за ўсё – каля 350 долараў
– Базавая цырымонія каштуе ад 150 долараў – у гэты пакет уваходзіць сама рэгістрацыя і падключэнне ў Zoom прыкладна на 50 гасцей. Патрэбныя сведкі: можна запрасіць сваіх або скарыстацца тымі, каго прапануе арганізацыя. Перад роспісам праводзяць кароткі званок з тлумачэннем працэсу. Калі мы сказалі, што з Беларусі, нам нават прапанавалі правесці цырымонію бясплатна, але мы ад такой дабрачыннасці адмовіліся.
Асобна аплачваюцца дакументы. Сертыфікат з апастылем і дастаўкай – каля 100 долараў, калі ўсё аформіць адразу. У нас выйшла даражэй, бо мы несвоечасова замовілі апастыль і давялося зноў плаціць за адпраўку. Адна дастаўка каштавала каля 160 долараў. Плюс прыкладна 100 долараў за пераклад у Польшчы. У выніку за ўсё мы аддалі каля 350 долараў.
Адразу пасля цырымоніі выдаюць электронны сертыфікат. Затым дакумент праходзіць рэгістрацыю ў штаце Юта, там жа ставяць апастыль і адпраўляюць арыгінал па пошце. У Польшчы яго перакладаюць, падаюць у загс і прыкладна праз месяц выдаюць мясцовы дакумент.
У нас увесь працэс расцягнуўся амаль на год: мы адкладалі апастыль і пераклад з-за пераездаў, вучобы і працы. У выніку аформілі ўсё ўжо пасля гадавіны.
Пра развод дакладнай інфармацыі ў нас няма: раней трэба было ехаць у ЗША, цяпер, здаецца, з’явілася анлайн-опцыя, але мы не правяралі і не плануем (усміхаюцца).
*Імя гераіні зменена.
Перадрук матэрыялаў CityDog.io магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Падрабязнасці тут.
