Даша родам з Мінска, але ўжо некалькі гадоў жыве ў Тбілісі. Прыкладна двойчы на год яна прыязджае дадому да сям’і і сяброў. За нядаўнюю трохтыднёвую паездку дзяўчына патраціла каля 3000–3500 долараў. Яна расказала CityDog.io, на што пайшлі грошы, чаму куплю адзення і б’юці-працэдуры адкладае да паездкі ў Беларусь і якія кошты ў Мінску здзівілі яе пасля Грузіі.
– Я стараюся прыязджаць у Беларусь прыкладна раз на паўгода і заўсёды адчуваю сябе там дома. У першую чаргу еду да сям’і. Гэтым разам жыла ў Мінску, дзе ў мяне ёсць свой пакой, і ездзіла ў Маладзечна да бабуль і дзядуляў.
Пасля Грузіі адразу заўважаю нашу міралюбнасць: машыны прапускаюць на святлафорах, навокал менш шуму, паветра без тытунёвага дыму. Мне ў Беларусі суперкамфортна, часта сустракаюцца класныя людзі.
Нават трох тыдняў не хапіла на сям’ю: яна вялікая, і з кожным можна знайсці тысячу і адзін прыкол, прыдумаць, чым заняцца. Сустрэлася і з сябрамі, у тым ліку з тымі, хто прыехаў з Польшчы. Хадзілі ў бары і кавярні, успаміналі былое жыццё.
«Чакала зніжак і купіла квіткі за 400 долараў замест 700»
– Я ведала, што ўвосень у «Белавія» бываюць зніжкі, таму не спяшалася купляць квіткі. Загадзя іх, блін, не анансуюць, але як толькі з’явіўся пост, я адразу ўзяла квіткі туды і назад за 400 долараў. Без зніжкі яны абышліся б у 700.
На зваротны шлях давялося дакупіць багаж: з Мінска я везла шмат рэчаў і прадуктаў на гасцінцы. Колькі ён каштаваў, не памятаю – яго аплачваў мой хлопец.
«Узяла з сабой 2000 долараў, але праз тыдзень-паўтара выйшла за межы бюджэту»
– За тры тыдні я патраціла прыкладна 3000–3500 долараў. Разлічвала на меншую суму: узяла каля 2000 наяўнымі, але ўжо праз тыдзень-паўтара выйшла за межы бюджэту і пачала плаціць грузінскай карткай.
Практычна за ўсё плаціла сама. Я зарабляю, магу сябе забяспечыць і не люблю нікога напружваць. Яшчэ старалася парадаваць брата і сястру – такая старэйшая сястра прыехала з гэтых замежжаў. Разам мы, напрыклад, хадзілі ў «СПА Рыўеру».
Частка грошай пайшла на адзенне: люблю беларускія брэнды і на іх не скуплюся, бо рэчы якасныя і доўга служаць. Яшчэ зладзіла сабе фотасесію. У Мінску яна каштуе ў тры разы танней, чым у Грузіі, а падрыхтоўка і якасць, па маіх адчуваннях, разоў у дзесяць лепшыя.
У мяне такі вайбік: збіраю дарагія хацелкі, а потым дазваляю сабе ўсё гэта ў Беларусі. Тут жа раблю валасы і вусны: ужо прывыкла, атрымліваецца якасней і танней.
 (1).jpg)
Фота: Curated Lifestyle, Unsplash.com.
«У Мінску таксі каштуе як крыло самалёта»
– З нечаканых выдаткаў – таксі. Пасля Грузіі я ў поўным шоку: там паездка ў сярэднім абыходзіцца прыкладна ў пяць беларускіх рублёў. А ў Мінску мне трэба было даехаць да брата на гульню: 25 хвілін у дарозе – 50 рублёў.
Таму ў асноўным ездзіла на метро, яшчэ часта падвозілі брат ці тата. Часам усё ж брала таксі, але мяне душыла жаба. Хаця сэрвіс у нас шыкоўны, таксісты вельмі прыемныя.
У Грузіі я амаль выключна карыстаюся таксі: пры такіх коштах іншы транспарт для мяне проста не мае сэнсу. На аўтобусе і метро ездзіла літаральна па адным разе.
Машыны, дарэчы, мы таксама абмяркоўвалі з татам. Ён нядаўна купіў сабе новую ў Беларусі, і гэта ўляцела ў капеечку. Мяркуючы з таго, што мы з ім параўноўвалі, купля ў Беларусі абыходзіцца ў тры-пяць разоў даражэй, чым у Грузіі.
«За першае, другое і дэсерт заплацілі каля 24 рублёў на дваіх»
– У Мінску я хадзіла і ў новыя ўстановы, і ў старыя любімыя. Напрыклад, у «Контрасте» за ежу і напой аддала каля 37 рублёў. Здзівілася цалкам адэкватнаму чэку: у Грузіі за такі ж набор заплаціла б мінімум 50–55 рублёў.
Яшчэ часта хадзіла ў «Салатерию», люблю яе за тое, што там бюджэтна і смачна. За 16–18 рублёў можна ўзяць комба – страву плюс суп. А аднойчы мы з мамай зайшлі ў буфет у Нацыянальнай бібліятэцы, узялі першае, другое і дэсерт і заплацілі каля 24 рублёў на дваіх. Адна страва там каштавала, здаецца, чатыры рублі. Вельмі здзівілася тады: звычайна здаецца, што за гэтыя грошы ўжо нічога не купіш.
Кава ў Мінску каштуе каля 10 рублёў, а такая ж у Тбілісі – прыкладна 15. Абслугоўванне ў Беларусі таксама, па маіх адчуваннях, лепшае. Мы і ў Тбілісі ходзім у добрыя месцы з някепскім сэрвісам, але калі параўноўваць звычайныя ўстановы, розніца заўважная.
.jpg)
Фота: Daniel Horvath, Unsplash.com.
«Выбар прадуктаў проста нейкі неверагодны»
– Я цяпер усім расказваю, колькі ўсяго беларусы прыдумалі ў плане гастраноміі. Займаюся спортам, таму асабліва радуюся якасным бялковым прадуктам з класным складам і па даступных коштах. У Мінску ў любой краме каля дома знойдзецца свежае філе, а ў Грузіі яго не так проста купіць.
Нават тут стараюся браць беларускія прадукты. Але тая ж «Экспонента» ў Грузіі каштуе каля сямі лары – прыкладна восем беларускіх рублёў. У Мінску – чатыры-пяць. Зразумела, што сюды яе прывозяць і гэта ўжо імпарт.
Яшчэ мне не хапае малочных прадуктаў. Я вырасла ў Беларусі і прывыкла да разнастайнасці сыроў і малака. У Грузіі ў краме каля дома можа быць пяць марак малака, і ўсё – нейкі крынж. Дакладны кошт у Мінску не памятаю, але, па маіх адчуваннях, яно разы ў два таннейшае.
Увогуле, паводле маіх прыкідак, прадукты ў Тбілісі абыходзяцца ў паўтара-два разы даражэй, а выбар нашмат меншы.
«У Грузіі заказваю дастаўку кожны дзень, а ў Мінску – пару разоў за паездку»
– Заўважыла, што ў Мінску мала хто заказвае дастаўку ежы. Сама таксама неяк адвыкла: за тры тыдні карысталася ёю адзін ці два разы, хаця ў Грузіі заказваю кожны дзень па некалькі разоў.
У Беларусі лёгка купіць тыя ж пельмені, і яны будуць смачныя, якасныя. Яшчэ мяне здзівіла, колькі ў крамах гатовай ежы: можна ўзяць катлеты ці кавалак піцы, і гэта будзе рэальна нармальна. У Грузіі такога альбо няма, альбо якасць вельмі нізкая.
«За велізарную залу з саўнай – 125 рублёў на месяц»
– Я без пяці хвілін фітнес-трэнер, займаюся кожны дзень, таму зала для мяне – важная частка жыцця. І тут проста ў доме ў бацькоў аказалася велізарная новая трэнажорная зала з саўнай і кучай класных трэнажораў. Трэнеры таксама вельмі прыемна паставіліся: знаёміліся, нешта падказвалі.
Безлімітны абанемент на месяц каштаваў, здаецца, 125 беларускіх рублёў. У Грузіі я плачу 300 лары – прыкладна 340-350 рублёў – за залу без саўны, якая рэальна разоў у сем меншая. Яна някепская, я прывыкла, у мяне там сябры. Але розніца ў кошце – нічога сабе.
Персанальная трэніроўка ў беларускай зале, як я мімаходзь заўважыла, каштавала 40–50 рублёў. У маёй грузінскай – 150 лары, прыкладна 170-180 рублёў. Так што я зрабіла выснову: у Беларусі трэнерам не працаваць. Усё ў анлайн, усё ў анлайн.
Пры гэтым у нас з сям’ёй розныя звычкі ў выдатках. Мне лёгка патраціць усё пад нуль, а яны больш эканомныя, адкладаюць на адпачынак. У нас проста розныя прыярытэты і лад жыцця.
Перепечатка материалов CityDog.io возможна только с письменного разрешения редакции. Подробности здесь.
